ADD

ADD

Als een subtype van ADHD is ADD een van de bekendere varianten van de hyperactieve stoornis. Bij ADD, dat staat voor attention deficit disorder, staat met name de aandachtstoornis centraal. ADD wordt daarom ook wel het onoplettendheidstype van ADHD genoemd. Het betreft een verzameling van symptomen waar het tekort aan aandacht en problemen met de concentratie centraal staan.

Wat is ADD?

ADD komt voor bij zowel kinderen als volwassenen, daar het vaak meegroeit vanaf de kindertijd. De grote broer ADHD komt in een aantal vormen voor en ADD geldt als het type waar een ernstige vorm van onoplettendheid de basis vormt. Deze onoplettendheid uit zich in problemen met aandacht en concentratie en kan sterke gevolgen hebben voor onder meer schoolprestaties en het werkende leven. Ook treden angststoornissen en depressies op bij mensen met ADD.

Waarschijnlijk wordt ADD veroorzaakt door een tekort van de neurotransmitters dopamine en noradrenaline, stoffen die normaal gesproken zorgen voor een juiste prikkeloverdracht in de hersenen. De prefrontale hersenkwabben voorin de hersenen zijn de gebieden waar met name planning en organisatie centraal staat, evenals impulsbeheersing en sociale gedragingen. Door een tekort aan de genoemde neurotransmitters verloopt de communicatie met de prefrontale hersenkwabben ondermaats, met symptomen van ADD als gevolg. Vaak is ADD een erfelijke aangelegenheid.

Geschiedenis van ADD

De geschiedenis van ADD volgt in grote lijnen die van ADHD. Gedragsproblemen die tegenwoordig onder meer onder de noemer ADD vallen werden voor het eerst benoemd door de Britse kinderarts George Still in 1902. Nadat Charles Bradley in 1937 voor het eerst door medicijngebruik positieve effecten zag op aan ADD en ADHD verwant gedrag bij tienerjongens, kwamen de aandoeningen in een nog breder daglicht te staan. Tussen 1947 en 1967 ging de verklaring voor ADD en ADHD over van kleine hersenbeschadigingen tot een aandoening. In 1990 brachten PET-scans de hersenactiviteit van mensen met ADD en ADHD in beeld, waarna ook ADD in 1994 een officiële benoeming kreeg en erkend werd als erfelijke aandoening.

Prevalentie van ADD

Naar schatting kent 1 tot 4% van de Nederlandse kinderen de diagnose ADHD, waar ADD onder kan vallen. Van deze kinderen draagt ongeveer een derde de aandoening mee tot in de volwassenheid. In ongeveer 75% de gevallen van ADD is de aandoening erfelijk overgedragen. Dit betekent dat ook minstens een van de ouders de aandoening ADD moet hebben. Hierbij maakt het opleidingsniveau van mensen niet uit, aangezien ADD op al dergelijke niveaus voorkomt.

Bekende symptomen van ADD

ADD kenmerkt zich door een aantal specifieke symptomen. Zo kunnen mensen met ADD meerdere intense stemmingswisselingen ervaren gedurende de dag. Hierbij zijn ze sneller afgeleid en erg rusteloos. Ook treden er allerlei soorten verwarringen op. Mensen raken vergeetachtig, hebben problemen met slapen, raken ongeorganiseerd, verliezen het besef van tijd en hebben moeite om sociale contacten te onderhouden. Impulsen van beeld en geluid kunnen extra heftig binnenkomen en lijken over een disfunctionerend filter te beschikken om relevante zaken van irrelevante te scheiden.

De gedachtestroom is vaak voortdurend, waardoor iemand vaak met zijn of haar gedachten ergens anders. Dit wordt meer dan eens verward met dromerigheid of desinteresse. Problemen met concentratie gaan hier doorgaans mee gepaard. Een dergelijk gebrek aan focus en filtering uit zich niet alleen in schooltaken of werk, maar ook in sociale situaties. In grote groepen kan het moeilijk zijn om je te concentreren op een gesprek en deze te volgen.

Dit betekent dat er als het ware een continue ruis aanwezig is in de poging je ergens op te concentreren, een ruis die je afleid van datgene waarop je je wilt focussen. In sommige situaties leidt ADD juist tot een soort hyperfocus. Hierbij is de persoon zo gefocust op een zaak, dat diegene zijn of haar omgeving uit het oog verliest. Hoewel ook dit kan leiden tot ongewenste situaties, leveren sommige mensen met ADD bijzondere prestaties als het gaat om problemen oplossen, inlevingsvermogen, het combineren van verschillende vormen van informatie uit verschillende bronnen, ruimtelijk inzicht en creativiteit.

De diagnose ADD

Omdat de symptomen van ADD niet altijd even ernstig of ontregelend lijken, kan het moeilijk zijn de aandoening te herkennen. Daarom zijn er tests ontwikkeld om te beoordelen of erbij iemand wel of geen ADD gediagnosticeerd kan worden. De test die tegenwoordig vaak gebruikt wordt bestaat uit een gestructureerde vragenlijst, een concentratietest en desgewenst een vraaggesprek met familie of andere betrokkenen. Een test om ADD te diagnosticeren kan worden uitgevoerd door een psycholoog of een psychiater.

ADD testen

Hoewel de test voor ADD kan verschillen voor kinderen en volwassenen, zijn de vragen geënt op officiële criteria. Zo wordt er onder meer gekeken of het gedrag van de persoon buitensporig is, dit al aanwezig was in de kindertijd, hoe groot de rol is die de aandoening speelt in iemands leven en tot in welke aspecten van het leven deze allemaal reikt. Ook wordt er altijd onderzocht of er nog een stoornis of aandoening is die gepaard gaat met de ADD, wat in 70% van de volwassen gevallen wel het geval is. Hierbij valt te denken aan depressie, verslaving en angststoornissen. Desondanks kan de diagnose ADD altijd bemoeilijkt worden door de verschillende uitingsvormen in verschillende situaties. De omgeving van een persoon kan een sterke rol spelen in hoeverre de symptomen van ADD bekrachtigd of ingedamd worden.

Behandeling

Om ADD te behandelen zijn er verschillende soorten medicatie inloop, waarbij Ritalin wellicht de meest bekende is om te helpen bij aandachts- en concentratieproblemen. De bijwerkingen van medicatie kunnen verschillen per persoon en dienen vaak als laatste middel. Een groot deel van de behandelingen van ADD zijn echter gestoeld op psycho-educatie. Hierbij wordt de kennis over ADD vergroot bij zowel de persoon in kwestie als diens directe omgeving. Vaak gaat dit gepaard met gedragstherapie of coaching.

Tot slot

ADD is een subtype van ADHD en geldt als de variant waar het tekort aan aandacht centraal staat. Er ontstaan problemen met concentratie en filtering van informatie op en er kunnen sterke stemmingswisselingen optreden gedurende de dag. Tegelijkertijd raken sommige mensen juist in een hyperfocus. ADD is in relatief goede banen te leiden met gedragstherapie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here